Po lekturze „Dziewczynka z parku" Barbary Kosmowskiej przenieśliśmy refleksję nad emocjami do świata barw. Książka o małej Andzi, która po stracie taty przeżywa smutek (często niebieski), złość (czerwony) i stopniowo odnajduje radość (żółty) dzięki przyjaźni, zainspirowała nas do stworzenia niezwykłego projektu.
Zadaniem uczniów było pokolorowanie sylwety człowieka zgodnie z emocjami, które towarzyszą im na co dzień.
Jak wyglądają nasze "emocjonalne mapy"?
Okazało się, że ciało każdego z nas jest jak tęcza uczuć! Nasze sylwety są przepełnione:
Żółtym i Pomarańczowym – w tych częściach, gdzie dominuje radość, optymizm i energia do zabawy (niczym Jeremiasz, który wywoływał uśmiech na twarzy Andzi).
Niebieskim i Szarym – tam, gdzie ukrywa się smutek, zamyślenie i zmęczenie (jak te, których doświadczała Andzia po odejściu taty).
Czerwonym – kolorem złości, frustracji i potrzeby walki o swoje.
Zielonym – symbolem spokoju, harmonii i nadziei.
Wniosek jest prosty:
Nie ma dni, w których czujemy tylko jeden kolor. Jesteśmy mieszanką wszystkich emocji – i to jest piękne!
Dzięki "Dziewczynce z parku" wiemy już, że te trudne kolory, jak szarość i niebieski, też są potrzebne. Trzeba je tylko zauważyć i dać im przestrzeń. W końcu, jak powiedziałaby Andzia: "Był koniec świata, ale poza nami nikt tego nie zauważył" – nasze rysunki pomagają nam zauważyć świat wewnętrzny każdego z nas.
Brawo, Klaso III, za odwagę i wrażliwość w wyrażaniu siebie!
#KoloryEmocji #DziewczynkaZParku #EdukacjaEmocjonalna #Klasa3 #WyrażanieEmocji #SztukaITerapia #EmocjonalnaMapa
